Hłowny meni wočinić

Słónkecy

wjes w Hornjej Łužicy; gmejnski dźěl Dobruše-Huski

Słónkecy (němsce Schlungwitz) su wjes z 223 wobydlerjemi[2] w juhu hornjołužiskeho wokrjesa Budyšin. Słušeja wot lěta 1999 ke gmejnje Dobruša-Huska a leža mjez 213 a 240 m nad mórskej hładźinu w hornjołužiskej pahórčinje na lěwym boku Sprjewje. Hač do lěta 1936 běchu Słónkecy samostatna gmejna, po tym najprjedy dźěl Hnašečanskeje gmejny.

Słónkecy
Schlungwitz
gmejna: Dobruša-Huska
zagmejnowanje: 1936 (do Hnašec)
wobydlerstwo: 223 (31. decembra 2018)[1]
přestrjeń: 1,09 km²
wysokosć: 213–240 metrow n.m.hł.
51.14722222222214.383888888889213–240
póstowe čisło: 02692
předwólba: 03591
wotwodźene
słowa:
wobydler/ka:
Słónkečan/-ka
adjektiw:
Słónkečanski
skłonowanje:
Słónkec, Słónkecam, Słónkecy, Słónkecami, w Słónkecach
Sprjewiny móst w Słónkecach

Sprjewiny móst w Słónkecach

wikidata: Słónkecy (Q10778600)

Susodne wjeski su Hrubjelčicy na sewjeru, Dobruša na sewjerowuchodźe, Dźěžnikecy (gmejna Hornja Hórka) na juhowuchodźe, Čorne Noslicy na juhu, Hnašecy na zapadźe a Ćěchorjecy na sewjerozapadźe.

StawiznyWobdźěłać

Sydlerskostawiznisce su Słónkecy nadróžny nawsowc. Prěnje historiske naspomnjenje jako Slonkewicz je z lěta 1363[3].

W lěće 1884 měješe wjes po Mukowej statistice 110 wobydlerjow, z nich 95 Serbow (86 %).[4]

Ewangelscy Słónkečenjo přisłušeja z lěta 1689 Hušćanskej wosadźe.

 
Powětrowy wobraz Słónkec z juha

ŽórłaWobdźěłać

  1. staw: 31. decembra 2018; Gmejnska nowina gmejny Dobruša-Huska
  2. staw: 31. decembra 2018; Gmejnska nowina gmejny Dobruša-Huska
  3. Słónkecy w Digitalnym stawizniskim zapisu městnow Sakskeje (němsce)
  4. Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954, str. 59. → wšě wjeski

WotkazWobdźěłać

Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije