Hłowny meni wočinić

Załhow

wjes w Budyskim wokrjesu, gmejna Wulka Dubrawa

Załhow (němsce Salga) je wjeska ze 70 wobydlerjemi,[2] kotraž słuša wot lěta 1994 k Wulkodubrawskej gmejnje. Leži kilometraj sewjernje Malešec a kilometer južnje Klukša při něhdyšej železniskej čarje Lubij–Radwor.

Załhow
Salga
gmejna: Wulka Dubrawa
zagmejnowanje: 1936 (do Klukša)
wobydlerstwo: 70 (31. decembra 2016)[1]
přestrjeń: 2.08 km²
wysokosć: 143 metrow n.m.hł.
51.25527777777814.531111111111143
póstowe čisło: 02694
předwólba: 035932
wotwodźene
słowa:
wobydler/ka:
Załhowčan/-ka
adjektiw:
Załhowski
skłonowanje:
Załhowa, Załhowej, Załhow, Załhowom, w Załhowje
wikidata: Załhow (Q19359634)

StawiznyWobdźěłać

Wjes naspomni so k prěnjemu razej w lěće 1419 jako Salegaw[3] a přisłuša znajmjeńša ze 17. lětstotka Klukšanskej ewangelskej wosadźe. 1936 bu tež do politiskeje gmejny Klukš zagmejnowana.

We 1880tych lětach měješe Załhow po statistice Arnošta Muki cyłkownje 87 wobydlerjow, z nich 86 Serbow (99 %) a jenički Němc.[4]

 
Powětrowy wobraz Załhowa

ŽórłaWobdźěłać

  1. staw: 31. decembra 2016; Podaća Wulkodubrawskeho gmejnskeho zarjada
  2. staw: 31. decembra 2016; Podaća Wulkodubrawskeho gmejnskeho zarjada
  3. Załhow w Digitalnym stawizniskim zapisu městnow Sakskeje (němsce)
  4. Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954, str. 59. → wšě wjeski

LiteraturaWobdźěłać

  • Salga/Załhow. W: Oberlausitzer Heide- und Teichlandschaft (= Werte der deutschen Heimat. Zwjazk 67). 1. nakład. Böhlau, Köln/Weimar/Wien 2005, ISBN 978-3-412-08903-0, str. 289sl.
  • Helmut Faßke, Siegfried Michalk: Sorbische Dialekttexte V. Klix, Kreis Bautzen mit Spreewiese, Salga und Göbeln. VEB Domowina-Verlag, Bautzen 1967 [65 str.]
Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije