Hłowny meni wočinić

Lubhozdź

wjes w Budyskim wokrjesu, gmejnski dźěl Wóslinka

Lubhozdź (němsce Liebegast) je wjes ze 145 wobydlerjemi[2] w sewjeru hornjołužiskeho wokrjesa Budyšin. Słuša ke gmejnje Wóslink a leži 142 m nad mórskej hładźinu. Běše hač do lěta 1950 samostatna gmejna, po tym najprjedy wjesny dźěl Sulšec a wot lěta 1994 dźěl Wóslinčanskeje gmejny. Hospodarsce wažne je wudobywanje šěrawca we wokolinje wsy.

Lubhozdź
Liebegast
gmejna: Wóslink
zagmejnowanje: 1950 (do Sulšec)
wobydlerstwo: 145 (1. awgusta 2019)[1]
wysokosć: 142 metrow n.m.hł.
51.36194444444414.197222222222142
póstowe čisło: 01920
předwólba: 035792
wikidata: Lubhozdź (Q10726690)

Susodne wjeski su ke Kulowej słušacy Dubrjenk na sewjeru, Salow na wuchodźe, Sulšecy na juhowuchodźe, Skaskow na juhozapadźe a Wóslink na zapadźe.

StawiznyWobdźěłać

Prěnje historiske naspomnjenje jako Lubegast je z lěta 1419. Ležownostne knjejstwo wukonješe w lěće 1777 Skaskowske ryćerkubło.[3] Po Wienskim kongresu 1815 připadny wjes Pruskej a nowa hranica ze Sakskej běžeše přez haty při južnej kromje Lubhozdźa.

W lěće 1884 měješe wjes po Mukowej statistice 99 wobydlerjow, mjez nimi 92 Serbow (93 %).[4] Ewangelscy Lubhozdźenjo přisłušeja Wóslinčanskej wosadźe, katolscy Kulowskej.

ŽórłaWobdźěłać

  1. staw: 1. awgusta 2019; gmejnske zarjadnistwo Wóslink; [1]
  2. staw: 1. awgusta 2019; gmejnske zarjadnistwo Wóslink; [2]
  3. Lubhozdź w Digitalnym stawizniskim zapisu městnow Sakskeje (němsce)
  4. Ernst Tschernik: Die Entwicklung der sorbischen Bevölkerung. Akademie-Verlag, Berlin 1954, str. 92. → wšě wjeski

LiteraturaWobdźěłać

  • Helmut Faßke, Siegfried Michalk: Sorbische Dialekttexte VI. Weißig und Lieske, Kreis Kamenz, mit Liebegast, Kreis Hoyerswerda. VEB Domowina-Verlag, Bautzen 1968 [139 str.]
Z Wikipedije, swobodneje encyklopedije